vliegeren Griekenland

Het dakterras biedt een uitstekend uitzicht over de omgeving. (Foto: Villagriekenland.nl)


Villa Griekenland blog: 1. vliegeren


Door: Jaime | februari 2016

Ons huis in Almyri is gelegen aan het einde van een doodlopend straatje. Heerlijk rustig, met een 163 meter hoge rots -maar wat wij Nederlanders natuurlijk zien als een gigantische berg- in onze rug. Iedere auto die 'ons' weggetje inslaat, valt op. Zeker op een rustige dag in de winter.

En het was rustig. Het was een heerlijke ochtend in februari en we zaten lekker ontspannen aan een laat ontbijt op het dakterras in de zon, toen een oude grijze BMW ons weggetje opdraaide. Nieuwsgierig keek ik vanuit mijn luie stoel als een kasteelheer vanaf een uitkijktoren naar deze onverwachte bezoeker. De buren waren die week weg, het was niet de auto van hun tuinvrouw of de beheerder. Ik herkende de auto niet. Misschien was hij of zij verdwaald.



Langzaam reed de auto het weggetje op, het zand kraakte en knarste onder de wielen. Behalve het geluid van de wind en de wielen was het stil. De bestuurder van de auto had zijn raampje omlaag gedraaid en keek gehaast om zich heen.

Voor onze poort hield de auto stil. Een man van een jaar of vijftig stak zijn hoofd door het raam en riep naar boven. Ik was, nog steeds in de functie van kasteelheer, gaan staan om onze onbekende bezoeker nog beter te kunnen observeren. Maar mijn Grieks werd er niet beter door, want ik begreep niets van wat hij zei. Ik herkende het woord niet. Maar het moest nogal belangrijk zijn.

De man herhaalde het woord. Hij schreeuwde het. Zei hij nu iets van "papieren"? Ik begreep er niets van, en het zat me niet lekker. "Zit de poort op slot?" schoot door mijn hoofd. Hij zegt toch echt iets over papier, al matchte het met geen enkel woord uit mijn, die week nog aardig uitgebreide, Griekse vocabulaire.

Nadat ik wat halve zinnen had uitgebracht, waar mijn lerares Grieks kromme tenen van zou hebben gekregen, gaf de man het op. Althans, het gesprek. Zijn blik was inmiddels gericht op een plek net naast ons hek. Hij stapte uit en rende er naartoe. Ik liep mee, op het dakterras langs de virtuele kantelen, om te zien wat hij in z'n schild voerde.

Onze ongenode gast had een voorsprong en ik liep op blote voeten. Dus ik was te laat om te zien wat hij naast ons hek -met scherpe punten!- deed.

Met grote snelheid kwam hij terug en in z'n hand had hij een grote rode vlieger met een lange staart vol gele vlechtjes!
Wat??
Was die man op zoek naar z'n vlieger? Ik moest lachen en de man, blijkbaar erg blij dat hij gevonden had wat hij zocht (nog heel ook) riep: χαρτεος! Hij hield de vlieger triomfantelijk omhoog.



"Ah nu begrijp ik waar u naar op zoek was. Ik had het ook niet gezien." zei ik in vloeiend Grieks. Jammer dat mijn lerares Grieks er niet bij was, ze was trots geweest.
"We zijn aan het vliegeren," zei hij. "Het is Schone Maandag."
De man wees in de lucht achter mij. Ik draaide me om (waarom eigenlijk, de vlieger waarmee hij aan het vliegeren was heeft hij in z'n hand) en verwachtte een lege blauwe lucht. Maar de lucht achter ons huis hing vol met vliegers. In alle kleuren, vormen en maten. Wow! En nog eens wow!
Hij moest lachen om mijn verbazing. "Kom je ook?" vroeg de man, die inmiddels z'n autodeur had open gedaan. "We vliegeren op de parkeerplaats bij het strandje en we gaan zo eten." "Natuurlijk! Wij komen zo jullie kant op!" zei ik, terwijl onze vriendelijke bezoeker achteruit, nu veel sneller dan hij hier kwam, het weggetje af reed.

vliegeren Griekenland

(Foto: Villagriekenland.nl)

Na twee minuten lopen (dat ging een stuk sneller dan op een bloedhete zomerdag op slippers) stonden mijn vriendin en ik bij de parkeerplaats. Het was er vol met Griekse gezinnen -en vooral vaders- die helemaal opgingen in het vliegeren. Na een korte zoekslag vond ik het gezin met de man die ons had uitgenodigd. Hij herkende me en begroette ons hartelijk, waarna we werden voorgesteld aan zijn familie. Prompt werd het koord van de vlieger in mijn handen geduwd. Toch een check of ze met een capabele gast te maken hadden. De man, Petros, keek goedkeurend toe.

vliegeren Griekenland

Nieuwe Griekse vrienden. (Foto: Villagriekenland.nl)

Petros legde me uit dat Schone Maandag voor de Grieks-Orthodoxe Christenen, ofwel vrijwel alle Grieken, een belangrijke feestdag is. Het is de eerste dag na Carnaval, dat in Griekenland slechts drie dagen duurt, en de eerste dag van de vastenperiode die duurt tot Pasen.

Van vasten was nu nog geen sprake, want overal lagen picknickkleedjes vol heerlijk eten. We waren totaal onvoorbereid en dus met lege handen aangekomen, desondanks werd door Petros en zijn gezin van ons verwacht dat we ons helemaal volstopten. "Eet! Eet!" zei z'n vrouw tegen ons terwijl ze met haar hand zwaaide.

En dat deden we. En drinken ook.

Zo maakten we opnieuw kennis met de Griekse gastvrijheid en voor het eerst met deze Griekse traditie.

Blog 2. Belasting betalen



Copyright
Alle rechten voorbehouden. Niets van Villagriekenland.nl mag zonder schriftelijke toestemming worden overgenomen of gekopieerd.