zwembad Griekenland

Het zwembad in de tuin. (Foto: Villagriekenland.nl)


Villa Griekenland blog: 2. Belasting betalen


Door: Jaime | februari 2016

Het was meer dan heerlijk zomers. Volgens de temperatuurmeter in onze auto was het zelfs - graden (hij gaat niet hoger dan 49, dat suffe ding). Na een ochtend all you can swim in ons bloedeigen zwembad, hadden we genoeg energie voor een bezoekje aan de Griekse Belastingdienst.



De belasting was al betaald, maar er was een naheffing dus we mochten nog wat extra betalen. Volgens onze accountant in Griekenland moest dat dit keer -"nu jullie er toch zijn"- op het belastingkantoor in Korinthe (15 minuten rijden). Ja, een bezoekje aan een heus belastingkantoor! Ik kon me niet heugen dat ik ooit in Nederland de Belastingdienst had bezocht, of zelfs een belastingkantoor had gezien.

Na enige tijd zoeken vonden we een parkeerplekje waar we onze knipperlichten niet aan hoefden te laten staan.

Het belastingkantoor was, net als alle andere zakelijke gebouwen in Griekse steden, vreselijke rommelige betonnen laagbouw. Om de betaaldrempel te verhogen was de ingang zorgvuldig weggestopt aan de achterzijde, als eerste deel van een puzzel zonder aanwijzingen.
Als een stel onwetende toeristen slenterden we op slippers het belastingkantoor binnen en kwamen in een lange haast lege gang met een marmeren vloer. Her en der zaten mensen die -voor ons leken- op een enkel stoeltje als verdwaald zaten te wachten op een belastinggids die nooit zou komen.

Aan het einde van de gang was een loket, waar een vrouw met rood-oranje haar ons vermoeid zat aan te kijken. Na enige tijd arriveerden we aan het loket.
"Ja," zei ze.
Ik bukte om door de opening van het plexiglas te spreken, zodat mijn Griekse volzin zo min mogelijk gedempt zou worden. Of ik bij haar moest zijn om de 107 verschuldigde euro's aan de Griekse staat te betalen.
De dame deed haar hoofd naar achteren. -dat betekent "nee". En ze wees naar rechts.

Daar waren meer loketten en er stond een rij.

Kijk, rijen zijn altijd goed want dan kun je als ware in een kudde zonder nadenken achteraan aansluiten. Dat deed ik dus, want het gaf me tijd om mijn volgende Griekse zinnen nog eens voor te oefenen. Mijn vriendin nam plaats op de plastic zitjes in het midden van het zaaltje.
Er waren zo'n 7 mensen voor me in de rij en nadat er een stuk of 10 waren geholpen -af en toe kwam iemand met veel bombarie een 'korte vraag' stellen- was ik aan de beurt bij het meest linker loket van de lange reeks.

Belasting betalen in Griekenland

Er zijn nog 7 wachtenden voor u, er zijn nog 8 wachtenden voor u... (Foto: Villagriekenland.nl)

Eenmaal voor het loket, kon ik goed de ruimte erachter overzien. Het was een smalle strook bureaus, parallel aan de loketten. Bureaus met losse papieren, stapels papieren, kasten met rijen mappen en bundels dossiers bijeengehouden met grote elastieken. Eigenlijk alles wat je op een kantoor verwacht, behalve: mensen en computers.

Het was me al opgevallen dat de jongedame aan het loket zat zonder computer en hoewel ik spreek over een ervaring uit 2011, was dat ook niet echt de prehistorie op gebied van automatisering. Ik was verrast dat ik zo snel niet één computer kon zien.

Het oefenen van mijn Griekse zinnen had geholpen, want ze kwamen er vlot uit. Even vlot kwamen er zinnen terug van de uiterst vriendelijke jongedame. Ze begreep waar ik voor kwam en direct was duidelijk dat ze me goed wilde helpen.

Ik voelde me ontspannen. Ik kon er zowaar van genieten.
Terwijl we spraken pakte ze haar belangrijkste asset. Want waar geen computers zijn, heerst de stempel. Ik vond het fantastisch. Met veel kracht zette ze, terwijl ze me aankeek, twee stempels BAM! BAM! op het formulier.



Toen kwam het slechte nieuws. Ze herhaalde het nog eens. Of ik volgende week wilde terugkomen.
"Nee, dat kan niet," zei ik vertwijfeld. "Wij gaan overmorgen terug naar Nederland. En ik kom alleen maar om te betalen," voegde ik er haast smekend aan toe. Uiterst geduldig en zeer vriendelijk legde ze uit dat ik toch echt niet kon betalen. Althans, niet zolang haar collega niet een stempel op mijn formulier had gezet. Want zonder die stempel, kon de meneer bij de kassa -ze wees en ik keek naar de hoek waar een dikke man in een loketje zat met daarboven het bord 'kassa'- mijn betaling absoluut niet aannemen. Haar collega was er volgende week woensdag weer.

Zo werkt het nu eenmaal, stelde ze me gerust.

Ergens vond ik het grappig en ergens ook niet. Ik ging zoeken naar oplossingen. Maar die waren er niet, ik had een waterdicht stukje van het Griekse belastingsysteem aangetroffen.

Stilzwijgend en vriendelijk glimlachend probeerde de jongedame het gesprek af te ronden, terwijl achter mij de volgende burger stond te trappelen om te belasting te betalen.

Maar net voor ik me beteuterd ging omdraaien, kwam een collega van haar langs. Een kort gesprek volgde en bij hoge uitzondering, dat was me wel duidelijk, mocht ik morgen al langs komen. Wauw!

Toch opgelucht en vol goede hoop verruilden we het belastingkantoor die middag voor het strand.

strand

Er is in Griekenland geen heerlijker, beter bereikbaar, goedkoper, comfortabeler en gezelliger strand dan het strand van Almyri. (Foto: Villagriekenland.nl)

Een dag later bleek de Griekse Belastingdienst woord te houden. Als speciale gasten werden we ontvangen in een kantoortje, waar overigens wel een computer stond. Daar werden gewichtige worden gesproken -het was de baas van de loketdame- en werden speciale stempels gezet die zelfs de meneer achter de kassa moest accepteren.

Vrij snel stonden we voor de laatste stempelpost. De corpulente man achter de kassa ademde zwaar en het zweet op zijn borst was duidelijk zichtbaar, terwijl hij toch zijn bovenste knoopjes van z'n lichtblauwe overhemd had losgemaakt. Gelukkig had zijn gezweet niets met ons te maken. Zonder enige verandering in zijn gezichtsuitdrukking bekeek hij mijn formulier en zette de laatste stempels.

Alle seinen stonden op groen en ik mocht betalen. Nee, niet met een pasje! De Griekse Belastingdienst accepteerde alleen keiharde cash. Het kassabelletje klonk en ik kreeg behalve wisselgeld ook een keurig bonnetje. Met stempel!

Trots en blij stapten we naar buiten. Maar de volgende keer mag onze accountant weer voor ons betalen.



Copyright
Alle rechten voorbehouden. Niets van Villagriekenland.nl mag zonder schriftelijke toestemming worden overgenomen of gekopieerd.